HP har mottatt en voldsom mengde leserbrev, flertallet har talt - vi har plukket ut fire av brevene - to i denne utgaven, og to i neste

27.03.2019

Det skal være rom for å operere utenfor lovverket, så lenge du ikke er kirurg - sa, patologiprofessor, Endre Egner (bildet), bror av den litt mer kjente barnebokforfatteren, Torbjørn Egner

En uhåndterlig mengde med leserbrev - flertallet har talt!

Prosjektet Sætre Havn, første byggetrinn, er snart sluttført. Nye beboere har "funnet" sine leiligheter, de aller fleste har solgt sin tidligere bopel og har inntatt sitt nye liv som sentrumsbeboer. Mannen som i sin tid lanserte hele ideen, har fått ufortjent hard medfart i en her ikke navngitt naboavis, og det har blitt brukt uttrykk som redaksjonen i HP ikke ønsker å sette på trykk. Selv om en nærværende avis valgte annerledes. 

I denne forbindelse har det kommet inn en hel masse leserbrev til redaksjonen  -hurumposten845@gmail.com - hvor enkelte ønsker å ha - mannen bak det hele, på sokkel. Andre ønsker at Torget i nye Sætre Havn, tar hans navn, og andre igjen er noe mer beskjedne og kommer med forslag om veinavn oppkalt etter lokale størrelser, både historiske og nåværende, der Tom Bratlie er ett av disse navneforslagene. Det har også kommet inn leserbrev som uttrykker en ikke så stor begeistring, selv om det ikke finnes returbillett på "Nye Sætre"

Et ruvende sentrum, som de aller fleste er udelt begeistret for - bortsett fra et bitte lite mindretall - har tatt fasong, og kan, med sin sentrumsnære bebyggelse, skrive et nytt stykke Sætre inn i historiebøkene

Fordums tid har ingenting i Sætres arkitektur, anno 2019 - å gjøre.

Noe velger å hevde at et sentrum, slik det nå tar form, er et mye mer tidsriktig sentrum enn det man så for 50 - 60 år siden. Historiker, Ruidior Sekkesæther, har gått igjennom utviklingen hos flere småsteder, og mener at både Sætre, Røyken og Asker - og de nye leilighetene på Storsand, er et godt eksempel på hvordan man lever i takt med tiden. Han mener således at Holmsbu er i ferd med å seile akterut. En gruppe som kaller seg Blokkalliansens Etasje og Staffasje - iherdige forsvarere av denne type bebyggelse, skriver i magasinet Blokk for livet at om man ser seg rundt om i det ganske land og hva slags byggestil som nå er i tiden, er det ingen tvil om at Sætre og andre tettsteder beveger seg i riktig retning. 

Sekkesæther mener det er en retardert "utvikling" hvis man skulle fortsatt med denne stilen. Bygg skal prydes og fremmes, ikke skygge og skjemmes, sier Ballangens svar på Byggmester Solness. 

Ett av brevene vi mottok, som det ikke bare tok timer, men dager å tyde

Til slutt to av brevene vi har plukket ut -  hvorav det siste er skrevet i dikts form 


Brev to: 90 år gamle nynorskskrivende, Adolph Kvisleif Saltbakken, med opprinnelse fra Skrova 

Forunderleg, tenkjer eg, forunderleg i all særdelesheit. Da eg sto opp i dag, var det heilt mørkt, bek mørkt, det låg eit tynt lag med snø utover plassen.  Nokre timar seinare slo himmelen sprekker i aust. Forunderleg, alle stundar har si motsetnad. Eg kjende varmen frå forbrenningsomnane, der daude menneske og anna avfall vart gjort til støv og sot. Det tek ikkje lang tid før det blir til oske, ikkje i slike forbrenningsomnar, som held nærare nihundre grader. Vi lever i ei tid med (store) moglegheiter, i ei røyndom der du, og eg, som menneske, kan setje revolusjonerande standardar for vår eiga framtid. Sjølv om eg er ein gammal mann, som tek til å ande ut. 

Ikkje langt frå der eg bur, skyt dei i veret, høge hus, bygningar eg aldri har sett maken til, ligg som diamantutskott nede ved hamna. Det tok litt tid før eg forstod kva det var, eg hadde aldri sett noko så djuptfølt og inderleg vakkert.  Eg kjende dunkinga i hjartet.  Sollyset kvervla rundt dei, eit eventyr frå Tiedemand og Gude i ei moderne kledning. Eg blei merksam på dette arkitekturens fenomen - ei eigenhendig sanserøynsle - for nokre månader sida.  Endeleg har staden fått det vi trong, ein liten by; denne vesle bygda har fått ei urbaniserande kraft. Gjort levande, i staden for nedbrende hus, åtsel og parkeringsplassar. Staden har vakse frå ingenting til ei bygd med sjel og hjarte. Eg vonar dei fleste innbyggjarane veit å sette pris på det vi nå blir servert av gyllen byggjekunst. Viss ikkje, gjer eg dykk no merksame på det. 

Eg vil sende ei stor takk til alle som har vore med på dette eg vil kalla byggjekunstens tilforlatelege prosjekt.  No treng vi ikkje lenger å høyre lyden av åtselsfuglane som krinsar rundt i området. No er det ikkje no meir åtsel å hente, ikkje for dei, ikkje for åtselseterar i det heile. Vi har blitt gjeve denne byen, den bygda vi fortener. Vi lever nå i ein annan røyndom, vi lever ikkje på sekstitalet, vi må akseptera at tida går. Vi lever ikkje lenger på åtselsmarkenes gravplass, vi lever i ei tid, i ein røyndom, vi må vite og verdsetje. 

Så retter eg nokre ord til Vårherre og fortel han kor takksam eg er for å bu på ein slik stad. Endeleg har stadens leppe teke til å få att fargen, og dei blå auga er attende. Trass min alder, eg er ikkje berre ein gammal mann, eg er ein døande mann, eg er ein veik mann; men, eg er jamvel òg ein mann med store kjensler.  Eg tek til å puste svakare for kvar dag som går. Men, eg kan kvile på bygdas lavbær, eg søv trygt i framtida, den dagen hjartet sluttar å slå og eg ikkje har kraft til å ande meir; den dagen ander bygda på eigenhand.

Eg er ikkje eit samvitslaust menneske, eg har ei form for medvit, eg er ikkje eit kjenslelaust menneske. Nei, i motsetnad til mange andre, er eg eit gagns menneske. Eit gagns menneske, som veit å gripa tida slik ho er. Som veit å ta meg frå ein røyndom til den neste.  

Med helsning frå Adolph Kvisleif Saltbakken (90 år)


Adolph Kvisleif Saltbakken, det einaste (for å bruke hans målføre) bilete vi har motteke frå innsendaren

HP takker alle innsenderne, og beklager samtidig at vi ikke kan trykke samtlige leserinnlegg. Det ble derfor gjort et raffinert utvalg. 

Buldrende byggverk

Det buldrer i byggenes faste fasade
er det maktens pulsslag, deres indre bravade
det hojes og skrikes i spansk remulade
folket er påført skade på skade
mens makta bader i egen pomade

Det buldrer når byggene viser sin makt
der utstøtte mennesker ligger som slakt
politikere enes med egen kontrakt
på de mørkeste rom hvor det inngås en pakt
blir de utstøtte kastet slakterens sjakt.

Det buldrer i bygget når klubba blir brukt
alle mann alle må vise sin tukt
for hvis ikke vil de alle bli slukt
som et ubrukelig, misdannet sekunda produkt
den giftigste frukt i et slumakvedukt

Det buldrer når stedets høyreiste mann
opptrer som Hadrian, eller Moshe Dayan
og tror han har makt som en Djengis Khan
en sann Ayatollah, eller Sjahen av Iran
men snart skal han sendes til langt-vekk-istan

Vi hører lyden av hovmod som endelig har falt
stemmer fra makten som snart vil bli kvalt
makt som blir presset tilbake analt
det hele det virker smått genialt
der blårussens dødsdans endelig har talt.

Så raser byggene, ett for ett
makta er borte, har spilt sin siste vignett
mannen på toppen har gjort sin retrett
han er trukket med vannet i sitt toalett
folket kan danse, på folkets parkett.

Med poetisk hilsen fra Bogdan Diktanovicz - opprinnelig fra Bosnia (kom til Hurum i 1993 - fire år gammel)




Vi kom! Vi skrev! Vi foreviget!

Avtroppende, avreagerende uansvarlig redaktør, Margot von Pappenheimer

Vi gjør leserne våre oppmerksomme på følgende
HP fått en irettesettelse fra Facebook for å ha overtrådt "Loven om presse-etnisitet" §§ 8 og 12 - henholdsvis første og tredje ledd. I henhold til gjeldende regelverk, ble vi derfor nødt til å fjerne samtlige reklameannonser. Dette er også gjort i forståelse med oppdragsgiver.